Tradukitaj Poemoj

 
LA RANINO KAJ LA RANIDO   LA RANA Y EL RENACUAJO

¡Vere malŝatebla estas poezio aĉfoliabunda!

Riverborde de l’ Tajo
Parolis la ranin’ kun idestaĵo,
Laŭdante la foliojn, la densaĵon
De granda kanaro, ties verdaĵon.
Sed tuj ke de la vento
L’impeta violento
Irante riveren, faligis kanon,
Parolis la ranin’ tre lernosana,
“ ĝin vi vidu, karinfano;
Ekstere polurita, tre freŝama;
Sed interne tre pufa, ege vana”.

Se la ranin’ komprenos poezion
Pri multaj versoj donus opinion.

 
¡Que despreciable es la poesía de mucha hojarasca!

En la orilla del Tajo
Hablaba con la rana el renacuajo,
Alabando las hojas, la espesura
De un gran cañaveral y su verdura.
Mas luego que del viento
El ímpetu violento
Una caña abatió, que cayó al río,
En tono de lección dijo la rana:
“ven a verla, hijo mío;
Por de fuera muy tersa, muy lozana;
Por dentro toda fofa, toda vana”.

Si la rana entendiera poesía,
También de muchos versos lo diría.

El la hispana tradukis: Luis Pelayo Fernández  Aŭtoro: Tomas de Iriarte (Puerto de la Orotava, 1750 - Madrid, 1791)

© Ekde 2002